شگفتیهای آفرینش: از زبان امام صادق(ع)،

 

ای مفضّل! مردم همه سرگشته‌اند و در طغیان خود متردّد و سرمستند. اینان از شیاطین و طاغوتهای خود پیروی می‌کنند. [ظاهرا] چشم دارند ولی [در واقع] کورند و نمی‌بینند. [ظاهرا] سخنگویند، امّا [در حقیقت] لالند و نمی‌اندیشند، [در ظاهر] می‌شنوند و لیکن [در حقیقت] کرند و نمی‌شنوند. به چیز اندک و پست خشنود گشتند و می‌پندارند که بر راه مستقیم هستند. از راه هوشمندان و اهل کیاست منحرف و در چراگاه فاسدان و پلیدان به چرا مشغول گشته‌اند. گویا این گروه از فرا رسیدن مرگ ناگهانی در امانند و از مجازات و کیفر برکنارند .
ای وای بر اینان! چقدر تیره بختند! و چقدر دشواری و عذاب آنان دراز است! در روزی که هیچ یاری یار دیگر را یاری نمی‌کند [و باری از دوش او بر نمی‌دارد] و جز آنکه خدایش رحم کند، هیچ کدام یاری نمی‌شوند.
مفضّل می‌گوید: از سخنان امام- علیه السّلام- سخت به گریه افتادم. فرمود:
گریه نکن! اگر پذیرفتی و شناختی خلاصی و نجات می‌یابی. آنگاه فرمود: از حیوان آغاز می‌کنم تا در باره آن نیز همانند چیزهای دیگر توضیح دهم:
در ساختار و شکل دهی بدنهای آنها اندیشه کن. مانند سنگ سخت نیست؛ زیرا اگر چنین باشد در وقت کار کردن و حرکت نمودن انعطاف پذیر نیست. نیز بسیار نرم و سست نیست که بر پای خود نایستد بلکه از گوشت نرم است. در میان گوشتها استخوانهای سخت و با صلابت آفریده شده و با عصب و عروق و ریشه‌ها همه به هم پیوند خورده‌اند. نیز بر روی آنها پوست محکمی به عنوان محافظ، تمام بدن را فرا گرفته است.
برخی برای ساختن مجسمه، چوبهایی را با ریسمان به پارچه می‌بندند و روی همه را صمغ می‌مالند. این کار همانند آن است که ما شرح دادیم. چوبهای سخت به منزله استخوانها، پارچه‌های نرم در حکم گوشت، ریسمانها به مثابه عصب و عروق و ... و آن صمغ به منزله پوست است. اگر می‌شود که حیوان زنده خود به خود به وجود آید، این مجسمه دست ساز هم خود به خود و بدون سازنده پدید می‌آید، امّا اگر آفرینش خود به خودی و بی‌آفرینشگر را در این مجسمه‌ها نمی‌پذیرید به طریق اولی نباید در حیوانات زنده [و بمراتب پیچیده و منظّمتر] چنین سخن فاسدی را معتقد گردید.



نظر بدهید

لینک ثابت - نوشته شده توسط عبدالله افشاری در یادداشت ثابت - یکشنبه 96 آذر 27 ساعت ساعت 11:34 صبح