از آخرین شاه ایران سؤال شد پادشاهی شمارا چه چیزی واژگون ساخت ؟

علامه محمد حسین آل کاشف الغطاء در کتاب نمونه های عالی اخلاقی در اسلام ، صفح? 51 می نویسد .

<از آخرین شاه ایران سؤال شد پادشاهی شمارا که از هزاران سال پایه هایش استوار شده بود چه چیزی واژگون ساخت ؟

گفت : اشخاص بزرگ را به کارهای کوچک و افراد کوچک را به کارهای بزرگ واداشتیم . اشخاص کوچک از عهد? کارهای بزرگ برنمی آمدند و بزرگان از کارهای کوچک عار داشتند، کین? بزرگان را نسبت به خود برانگیختیم و به زوال و هلاکت افتادیم .

امروز هم بعضی از امور در دست اشخاص کوچک و بی شخصیت افتاده است و معلوم نیست آیند? ما چگونه خواهد بود و چه سر نوشتی خواهیم داشت .>

 

 

گو اینکه این مطلب را برای امروز کشور ما نوشته اند .



نظر

لینک ثابت - نوشته شده توسط عبدالله افشاری در یادداشت ثابت - چهارشنبه 96 تیر 22 ساعت ساعت 1:10 عصر


فرمانروایى بدکاران

فرمانروایى بدکاران .

ـ پـیـامـبـر خـدا صـلـى اللّه عـلـیـه و آله هرگاه فرمانروایان شمانیکانتان باشند و توانگران شما بـخـشـنـدگـانـتان و کارهایتان با شور و مشورت , روى زمین براى شما بهتر است از درون آن و هـرگاه فرمانروایانتان بدان شما باشند و ثروتمندانتان بخیلانتان و کار شما به دست زنانتان افتد, زیر زمین بهتر است براى شما از روى زمین .

میزان الحکمه ج1



نظر بدهید

لینک ثابت - نوشته شده توسط عبدالله افشاری در یادداشت ثابت - سه شنبه 96 تیر 21 ساعت ساعت 11:15 صبح


سخن پردازى و مطنطن گویى

 

سخن پردازى و مطنطن گویى . 

ـ پـیـامـبـر خدا (ص ) : منفورترین کس نزد خدا زبان آورى است که مانند گاو زبان خود را به هر طرف مى چرخاند.
ـ خداوند از مرد سخن آورى که مانند گاو با زبان خود بازى مى کند, نفرت دارد.
ـ نفرین خدا بر کسانى که در سخنرانى ریزپردازى مى کنند, گویا که مو مى شکافند!.
ـ بـزودى مـردمى خواهند آمد که همان گونه که گاو از زمین علف مى خورد, از طریق زبانهاى خود روزى مى خورند.
ـ بـدتـرین افراد امت من افراد پرحرف و کسانى هستند که بى پروا زیاده گویى مى کنند و سخنان مطنطن و دهان پرکن به زبان مى آورند و بهترین افراد امت من نیک خوترین آنهایند.

منبع : میزان الحکمه



نظر بدهید

لینک ثابت - نوشته شده توسط عبدالله افشاری در یادداشت ثابت - دوشنبه 96 تیر 20 ساعت ساعت 3:43 عصر


گناه یعنی چه ؟

گناه یعنی چه ؟

گناه یعنی :

1 – مخالفت و سرپیچی از فرمان خداوند .

2 – عملی زشت و قبیح در نزد عقل .

3 – سبب عقب افتادن از خیر و سعادت .

4 – مولد پلیدی در روح .

5 – طغیانگری در برابر سلطان مقتدر .

6 – تلبیه به دعوت دشمن قدیم خلق و خالق .

7 – تسلیم شدن بی قیدو شرط در مقابل اغوا و مکر و فریب .

8 – کفران نعمتهای ولی نعم .

9 – سبب حرمان از روزی حلال .

10 – موجب انقطاع توفیق عبد از ناحیه مولا .

11 – قطع روابط معنوی از حضرت حق .

12 – مقدمه ویرانی پایه های ایمان .

13 – باعث رفوزه شدن بشر در کلاس انسانیت .

14 – مصیبت روحی و دینی برای انسان متعهد .

15 – سبب تباهی کشت و دام و فرزند .

16 – وسیله کوتاهی عمر بشر .

17 – مقدمه انقطاع روابط معنوی جامعه .

18 – موجب اندوه مومن متعهد و سرور فاسق بی تعهد .

19 – سبب توبیخ در محکمه حق .

20 – محکومیت به عذاب در دادگاه عدل .



نظر بدهید

لینک ثابت - نوشته شده توسط عبدالله افشاری در یادداشت ثابت - جمعه 96 خرداد 20 ساعت ساعت 3:29 عصر


خیانت در امانت

خیانت در امانت

از خصلت های بسیار پسندیده، امانتداری و بازگرداندن به موقع و همراه با حفظ سلامت امانت است. امانت گذاری ناشی از اعتماد به امانت گیرنده است. حفظ امانت دیگران، مراعات اعتماد آنها و احترام به احساسات پاک انسانی است.

خداوند در سوره نساء آیه 58 می فرماید : (خداوند به شما فرمان می دهد که امانت ها را به اهلش برگردانید)

در اسلام به همان اندازه که امانتداری، شریف و ارجمند است، خیانت در امانت، نکوهیده و زشت است و در ردیف گناهان کبیره جا گرفته است پیامبر اکرم ـ صلی الله علیه و آله ـ فرموده است: آنکه به ناموس و مال مسلمانی خیانت کند، از ما نیست.

از جمله موارد خیانت در امانت

استفاده کردن از مال مورد امانت:

مصرف کردن یا استفاده کردن از مال مورد امانت جرم است.مثلا شخصی اتومبیل خود را به دوستش امانت می دهد تا در پارکینگ منزل خودش از آن نگهداری کند ولی دوست وی از آن اتومبیل برای مسافرکشی استفاده می کند.

تصاحب:

یعنی شخص امین به جای انجام وظیفه اصلی اش، مال دیگری را از آن خود بداند و با آن طوری رفتار کند که دیگران گمان کنند او مالک مال است.

اتلاف: تلف کردن یا نابود کردن مال مورد امانت یکی دیگر از گونه های خیانت در امانت است.



نظر بدهید

لینک ثابت - نوشته شده توسط عبدالله افشاری در یادداشت ثابت - چهارشنبه 96 خرداد 11 ساعت ساعت 1:50 عصر


تهمت

تهمت

تهمت عبارتست از اینکه انسان چیزی را به دروغ به دیگری نسبت دهد و شخصی که مرتکب گناه و عمل زشتی نشده به انجام آن متهم کند و یا عیب و نقصی را که در او نیست به او بچسباند و فرقی نیست که این نسبت دروغ در حضور او باشد یا در غیاب او.

تهمت دو صورت دارد:

الف ـ افتراء: تهمت زننده با علم و آگاهی، گناه یا عیبی را به شخصی نسبت میدهد یعنی میداند که آن شخص دارای این عیب نیست و یا این گناه از او صادر نشده است اما آن را به او نسبت میدهد.

ب ـ بهتان: تهمت زننده بدون علم بلکه از روی ظن و گمان چیزی را به شخصی نسبت میدهد و لذا خداوند در قرآن میفرماید:(ای مؤمنان از بسیاری از گمانها بپرهیزید زیرا بعضی از گمانها گناه است) حجرات/12

حمل فعل مسلمان بر صحت

مؤمن نه تنها نباید به برادر و خواهر مؤمن خویش سوء ظن داشته باشد بلکه باید عمل او را حمل بر صحت کند و بکوشد تا سوء ظن خویش را به حسن ظن تبدیل نماید.

فرار از موضع تهمت

اسلام از طرفی تهمت را حرام دانسته و از مؤمنان خواسته تا از سوء ظن به یکدیگر اجتناب ورزند و از طرف دیگر به مؤمنان دستور داده تا خود را در معرض تهمت قرار ندهند و از گفتن سخنان و اعمالی که موجب سوء ظن میشود پرهیز کنند تا مورد تهمت و افترا قرار نگیرند.



نظر بدهید

لینک ثابت - نوشته شده توسط عبدالله افشاری در یادداشت ثابت - چهارشنبه 96 خرداد 11 ساعت ساعت 1:49 عصر


حرام خواری

حرام خواری

مال حرام مالی است که از راه نامشروع به دست آید و مطلق تصرّف در آن، حرام است. خواه به مصرف خوردن و آشامیدن برسد، خواه صرف پوشاک و مسکن و نظیر آن شود. و حرامخوار علاوه بر اینکه گناه بزرگی مرتکب شده است، از مال حرام که در آن تصرّف نموده، نفع نمیبرد و آن مال برکت ندارد. قطعاً در نظام جهان، هر کاری اثری بر جای میگذارد؛. یکی از این موارد،تأثیر لقمه حرام بر وجود انسان است. از دید ظاهری فرقی بین غذای حلال و حرام نیست، ولی لقمه حرام تأثیری بر جان آدمی دارد که کشف آن از محدوده علوم ظاهری بشری خارج است. ثروتى که زکات، خمس، حق سائل، حق محروم، و دیگر حقوق شرعى آن پرداخت نشده، حلال مخلوط به حرام است، و تصرف در آن جایز نیست، و خوراندن حرام یا حلال مخلوط به حرام به زن و بچه و دیگران خود معصیتى غیر از معصیت به دست آوردن حرام، یا حبس حقوق واجبه است.

مال حرام و فاجعه کربلا

امام حسین علیه السلام در خطبه روز عاشورا به مردمی که به جنگ او آمده بودند فرمود:«شکم شما از مال حرام پر شده است.» و همین گناه باعث شد دست به گناه عظیمی همچون کشتن امام بزنند. به همین جهت در تعالیم دینی بر حلال خوری تأکید شده و مقدّمه عمل صالح شمرده شده است.



نظر بدهید

لینک ثابت - نوشته شده توسط عبدالله افشاری در یادداشت ثابت - چهارشنبه 96 خرداد 11 ساعت ساعت 1:47 عصر


ریاکاری

ریاکاری

ریا عبارت است از تظاهر و خودنمایی و اظهار عمل به انگیزه ی جلب توجه و ستایش مردم.

اساس و شالوده ی سعادت انسان بندگی خالصانه و مخلصانه است و اگر کسی عملی را انجام دهد که بوی ریا و تظاهر از آن به مشام برسد، ذره ای اثر ندارد و در پیشگاه خداوند متعال پذیرفته نمیشود و روز قیامت با دست تهی وارد صحرای محشر میگردد چون در دنیا برای خدا کاری انجام نداده است که در سرای دیگر اجر و پاداش آن را از خداوند بخواهد.

رسول اکرم(ص) می فرماید: علامت ریاکار چهار چیز است: هنگامی که کسی نزد اوست تلاش میکند اعمال الهی انجام دهد و هنگامی که تنها شد در انجام عمل کسل است و در تمام کارهایش اصرار دارد مردم از او مدح و ستایش کنند و سعی میکند ظاهرش را در نظر مردم خوب جلوه دهد.

راه مبارزه با ریاکاری

بعضى از علماى اخلاق گفته اند: یکى از راههای درمان عمل ریا این است که انسان براى پنهان نگاه داشتن عبادات و حسنات خود تلاش کند و به هنگام عبادت در را بر روى خود ببندد، و هنگام انفاق و کارهاى خیر دیگر سعى بر کتمان آن نماید تا تدریجاً به این کار عادت کند. ولى این به آن معنا نیست که از شرکت در نماز جمعه و جماعت و مراسم حج و اعمال دسته جمعى دیگر خوددارى نماید که آن نیز ضایعه اى است بزرگ!



نظر بدهید

لینک ثابت - نوشته شده توسط عبدالله افشاری در یادداشت ثابت - چهارشنبه 96 خرداد 11 ساعت ساعت 12:6 صبح


عهد شکنی

عهد شکنی

وفای به عهد در اسلام یکی از مهمترین وظایف مسلمانان است خواه طرف عهد، مسلمان باشد یا غیر مسلمان، هنگام صلح باشد یا جنگ. در قرآن کریم، بر ادا و وفای به عهد تاکید بسیاری شده است تا جایی که یکی از نشانه های اهل ایمان، وفای به عهد بر شمرده شده است :

(وَ الَّذِینَ هُمْ لِأَماناتِهِمْ وَ عَهْدِهِمْ راعُونَ).

مؤمنان آنها هستند که امانتها و عهد خود را مراعات می کنند. (مؤمنون / 8)

پیامبر اکرم صلى الله علیه و آله و سلّم فرمودند:

کسی که پای بند به پیمان خود نباشد دین ندارد.

بحارالانوار، ج: 72 / ص: 96



نظر بدهید

لینک ثابت - نوشته شده توسط عبدالله افشاری در یادداشت ثابت - چهارشنبه 96 خرداد 11 ساعت ساعت 12:4 صبح


عیب جویى

عیب جویى

عیب جویى یعنى در کمین شناخت عیوب دیگران بودن. این عمل به هر انگیزه اى که باشد زیان آور است. اگر عیب جویى به انگیزه شایع کردن عیوب دیگران باشد آزار و آسیب به دیگران است و موجب سردى روابط اجتماعى و احساس ناامنى در جامعه مى شود، و اگر به این انگیزه باشد که شخص صاحب عیب را مورد سرزنش قرار دهد، روابط فرد عیب جو با صاحب عیب سرد و ناسالم مى شود. عیب جویى حتى اگر صرفا براى شناخت عیوب دیگران باشد، باز هم ناپسند است؛ زیرا اعتماد فرد عیب جو به دیگران اندک و سوءظن او به دیگران زیاد مى شود و دچار تنهایى و انزوا خواهد شد. فرد عیب جو از برقرارى ارتباط صمیمى با دیگران محروم است. این محرومیت او را از فواید روابط برادرانه محروم مى کند. در جستجوى کشف عیوب دیگران بودن، یعنى درخواست کردن کشف چیزى که پوشیده ماندنش مقصود ستارالعیوب است، و این مخالفت با سنت خداست. و خداوند نیز که پوشاننده عیوب دیگران است، از آشکار شدن عیب بندگانش ناخشنود خواهد بود.

پیامبر اکرم صلى الله علیه و آله و سلّم فرمودند: لغزشهاى مسلمین را پى گیرى نکنید، زیرا کسى که در پى لغزش مسلمین باشد خداوند لغزش هایش را پى مى گیرد و کسى که خداوند لغزش هایش را پى گیرد خدا او را مفتضح مى کند.



نظر بدهید

لینک ثابت - نوشته شده توسط عبدالله افشاری در یادداشت ثابت - چهارشنبه 96 خرداد 11 ساعت ساعت 12:1 صبح


بسم الله الرحمن الرحیم


.

.